Op donderdag 15 mei zijn we met z'n allen terug gekomen uit Suriname. Ik denk dat ik namens iedereen spreek, als ik zeg dat het een ontzettend mooie en bijzondere ervaring is geweest!
Openbare School Maho Projekt
Onze eerste 'klusdag' was op Openbare School Maho Projekt. Wij hebben hier aan het begin van de dag mee gekeken tijdens de lessen en de docenten wat geholpen, waar dat nodig was. Halverwege de ochtend zijn een paar SEP'ers begonnen met het schuren van de tafelbladen om ze vervolgens op de tafelframe's te befestigen en meerdere keren in de lak te zetten. De tafels zijn hartstikke mooi geworden en zowel de school zelf als de kinderen zijn hier erg blij mee. Verder hebben wij op deze dag ook een extra lange tafel gemaakt voor in de mediatheek, waar de 5 computers op zijn komen te staan. Erg mooi allemaal!
Maar dit is natuurlijk niet het enige geweest wat wij hebben gedaan bij/voor Openbare School Maho Projekt! Wij zijn hier ook de hele dag de meesters en juffen van de school geweest. Voor een dagje waren niet de docenten de baas, maar wij! Ik ben er van overtuigd dat de kinderen de spelletjes onvergetelijk vonden. Ze hebben hierdoor ook nieuwe spelletjes bij geleerd.
En helaas kwam er ook een afscheid voor ons. Deze werd uitbundig gevierd op deze school. Niet alleen alle kinderen en hun ouders waren aanwezig, maar ook Jeugdjournaal.sr.
Abenaston
Ons eerste weekend in Suriname hebben wij doorgebracht in de binnenlanden, genaamd Abenaston. Ook hier werden wij met open armen ontvangen door alle bewoners. Het is nog nooit eerder voorgekomen dat 'toeristen' bij de dorpsbewoners zelf in huis werden opgevangen; Iets heel bijzonders dus!
Iedereen werd aan zijn/haar gastouder(s) voorgesteld en toen kon het Exposure gedeelte pas echt beginnen. De ene SEP'er had het moeilijker, dan de ander. Het is natuurlijk ook zo'n groot verschil met het leven hier in Nederland. Door deze dagen in Abenaston heb ik in ieder geval pas echt kunnen zien hoe verwend we allemaal zijn, met dingen als een douche of alleen al stromend water.
Natuurlijk hebben wij ook hier wat gedaan voor de plaatselijke (basis)school. Klas 1A1 van het Calandlyceum heeft €200,- bij elkaar gespaard en dit hebben wij het schoolhoofd dmv. een cheque. Ook hebben wij dozen vol met boeken en (leerzame) spelletjes achter gelaten.
De dorpsbewoners, Saramacanen, hebben ons ook verschillende rituelen laten zien. Zo zijn Michiel (begeleider) en zijn vrouw Adelle op hun manier getrouwd. Ook zijn alle mannelijke SEP'ers tot man gemaakt en Jade en Thirsa tot vrouw.
Weeshuis de Open Poort en rijstbedrijft Manglie in Nickerie
Voor de kinderen en jongeren van weeshuis de Open Poort hebben wij ook weer een gezellig dagje georganiseerd. Deze kinderen en jongeren konden dingen doen als; Voetballen, basketballen, zaklopen, kleuren knippen en tekenen, Twister spelen, sieraden maken en nog veel meer.
Ook hier hebben wij veel aan gehad. Natuurlijk weet je wel dat er kinderen zijn zonder ouders en in een weeshuis leven.. Maar het is zó anders als je het ook echt ziet. Ook door deze ervaring in het weeshuis, besef je weer extra goed hoe 'rijk' je bent met je ouder(s).
Ons bezoek aan rijstbedrijf Manglie was ook bijzonder. Wij zien rijst altijd maar in een grote zak of in de pakjes. Opzich is het alleen al mooi om de bergen rijst te zien liggen, en dan alle apparatuur die het dan toch een eetbaar product maakt.
Galibi
Vlak voordat we weer terug moesten naar Nederland zijn wij toch nog even 3 dagen in Galibi geweest. Dit is een indianendorp wat erg in trek is bij toeristen, dit merk je ook aan alles. In Abenaston merkte je echt dat je een dorp binnen kwam, terwijl er in Galibi niet anders naar je werd gekeken door het vele toerisme.
Hier hebben we, helaas, niet zoveel kunnen doen. Wel hebben wij hier opnieuw de plaatselijke (basis)school geholpen dmv. (les)materialen en kleding. Ook heeft de sportvereniging er nieuwe kleding en andere sportspullen bij. De kinderen uit Galibi hebben ook mooie tekeningen gemaakt, die uiteindelijk tot kaart worden gemaakt voor de verkoop aan toeristen.
Vlak voordat we weer terug moesten naar Nederland zijn wij toch nog even 3 dagen in Galibi geweest. Dit is een indianendorp wat erg in trek is bij toeristen, dit merk je ook aan alles. In Abenaston merkte je echt dat je een dorp binnen kwam, terwijl er in Galibi niet anders naar je werd gekeken door het vele toerisme.
Hier hebben we, helaas, niet zoveel kunnen doen. Wel hebben wij hier opnieuw de plaatselijke (basis)school geholpen dmv. (les)materialen en kleding. Ook heeft de sportvereniging er nieuwe kleding en andere sportspullen bij. De kinderen uit Galibi hebben ook mooie tekeningen gemaakt, die uiteindelijk tot kaart worden gemaakt voor de verkoop aan toeristen.
En toen zat ons hele Exposure-reis er wel zo'n beetje op. Op woensdag 14 mei ging ons vliegtuig weer richting Nederland.
Ik wil alle gastouders, zowel uit Saramacca als uit Abenaston, héél erg bedanken! En natuurlijk ook onze begeleiders; Michiel en, zijn vrouw, Adelle, Ron, Derya en onze half begeleider/half SEP'lid Soudi.
Ohja, wij moeten nog een aantal dingen doen om onze schuld bij de school af te lossen. Dit zullen wij doen door opnieuw de catering voor de rapportvergaderingen te verzorgen, 2 weken werken bij Post en Eger.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten